2006-12-14 - 7:31 a.m.
เธอยังจำได้ไหม ตอนที่เราอยู่ที่อังกฤษ
วันแรกที่เราเจอกันโดยการแนะนำของสิ เราไม่รู้หรอกนะว่าเราจะรักและคิดถึงเธอมากในเวลาแบบนี้
เราถามเธอถึงเรื่องของน้ำมันกับเศรษฐกิจเต็มไปหมด เพราะเธอจบเศรษฐศาสตร์มา
ทีอยู่วันเราต้องแบกโน้ตบุคมาซ่อม เธอยืนยันที่จะอยู่กับเราและไปที่ห้อง help desk ด้วยกัน ทั้งๆที่เราบอกเธอแล้วว่าไม่จำเป็น
เราชวนเธอมาทานข้าวเย็นกับเรา (ตอนนั้นยังทำอาหารไม่ค่อยเป็นหรอกนะ) ก๋วยเตี๋ยวผัดผัก เราชอบทำอาหารจากผักทุกชนิด เพราะเราสงสาร หมู ไก่ และกลัว เลยไม่ทำ ตอนนั้นเธอผอมเชียว
แล้วเราก็เริ่มคุยกัน
บางทีเธอก็มาหาเรา มาทานข้าวเย็นด้วยกัน ก็เลยต้องไปช้อปปิ้งด้วยกัน เธอจะถือของหนักๆ มาให้เราประจำ หอเก่าของเราอยู่ห่างจากหอเธอประมาณ 20 นาที แต่ต้องเดินข้าม สะพานนรก (ที่พวกนักเรียน essex ตั้งชื่อให้) สะพานนี้เป็นสะพานสำหรับรถจักรยานข้ามโดยการเข็น หรือขับวนไปจนกว่าจะข้ามทางรถไฟวนขึ้นประมาณ 3-4 รอบ และวนลงประมาณ 3-4 รอบ
มีอยู่วัน โรงเรียนพาเที่ยว เราเป็นไข้ เธอเอายามาฝากไว้กับ flat mate ของเรา เทรุมิ โดยที่ไม่ได้ขึ้นมาหาเราเลย
ตอนนั้นเธอเป็นที่พึ่งให้เรา ทั้งเรื่องแก้ไข ไวรัส ที่นักเรียน essex ทุกคนต้องเจอ น้องบอยบอกว่า ถ้าไม่เจอ คงมาไม่ถึง essex
เวลาฉันลืมเอาการบ้านมา ก็ต้องโทรและแวะเข้าไปที่หอเธอเพื่อให้เธอ print งานให้ ทั้งๆที่เมื่อคืนเธอนอนดึก แต่ก็ต้องตื่นมา 8 โมงเพื่อฉัน
เธอไม่เคยบ่นเลย
ฉันก็นั่งทำ ไก่และไข่พะโล้ จนสำเร็จที่หอเก่านั้นเอง ตรง University Quay
จนถึงเวลาที่เราต้องย้ายหอ เธอก็มาช่วยฉันและผู้หญิงคนอื่นๆในหอของเราย้าย
เราก็เริ่มไปไหนมาไหนด้วยกัน เวลาไปทัศนศึกษา ต้องแยกกันเดิน ตอนแรกก็แยกกันนั่นแหล่ะ สุดท้ายเราก็หากันจนเจออยู่ดีที่ Leeds Castle
เราได้ไป Land's End ด้วยกัน
เราย้ายไปหอใหม่ เธอมาช่วยฉันย้ายของ ฉันบอกว่าเธอจะย้ายเมื่อไหร่บอกนะ แต่เธอย้ายของเธอเองหมดเลย
แล้วของกินในตู้เย็นของเธอก็เริ่มหาย ขอบคุณพระเจ้าจังมีคนโทรมาหาเธอจะขอเปลี่ยนห้องกับเธอจาก William Morris มาเป็น South Court เธออยู่ house 10/Flat2/ Room E ฉันอยู่ house 15/Flat4/Room D
ตั้งแต่นั้นมาเธอก็ได้ย้ายมาอยู่ใกล้ๆฉัน ไม่ต้องกลับหอไปตอน เที่ยงคืนเหมือนเดิมแล้ว และเดินไปไหนไกลๆ ให้ฉันเป็นห่วงอีก
มีอยู่วันหนึ่ง ฉันได้คะแนน essay CPT (Contemporary Political Theory) กลับคืนมาแล้ว ฉันได้ 52 ก็งานสุกเอาเผากินแบบนั้น (ได้เท่า Dalia เลย) ฉันเสียใจมาก อยากหนีไปไหนไกลๆเสียเหลือเกิน (ฉันนี่ท่าจะบ้า นิสัยนั้นตอนนี้ก็ยังเป็นอยู่เหมือนเดิม) ฉันเลยตัดสินใจเดินเท้าไปที่ Wivenhoe เมืองใกล้ๆ เดินไป 4 ไมล์ กลับอีก 4 ไมล์ พอดี
วันนั้นเธอเจ็บขา เพราะว่าเล่นเตะบอลมากไป ขอพองด้วย แต่เธอก็ไปเดินกับฉัน เราเดินคุยกัน ทางเดินทอดยาวอยู่ตรงหน้า ไม่มีทีท่าว่าจะไปสิ้นสุดที่ตรงไหน
ฉันขอโทษนะที่ทำให้เธอต้องเจ็บขายิ่งขึ้นไปอีก
เช้าอีกวัน
คะแนนของวิชา security essay ก็ออกมาแล้วฉันได้ 55 (ตรงแป๊ะ กะที่เธอเดา เพราะเธอต้องมานั่งตรวจแกรมม่าให้ฉันจนดึกดื่นเป็นประจำ) บ๊ะ เกิดมาในชีวิต ยังไม่เคยตกต่ำเท่านี้ ฉันโทรศัพท์ไป เขากำลังจะเข้าเรียนโดยบอกว่า เนี่ยคะแนนน้อยจัง ฉันอยากโดดเรียนวิชานี้อ่ะ (เขาบอกว่า อย่าโดดเลย เข้าไปเรียนเถอะ) ฉันก็ทำตามที่เขาบอก พอหมดคาบออกมาแล้ว เขาซะเองที่ โดดเรียนอีกหนึ่งคาบออกมาตามหาชั้นที่ Food Express ที่ไหนได้ ฉันไปนั่งกินกะเพื่อนๆอยู่อย่างเมามัน เพราะมันเศร้าเรื่องคะแนนนี่
ความที่ ที่รักไม่ค่อยชอบสุงสิงกับใคร และโดดเรียนออกมาแล้ว เธอจึงไปนั่งห้องสมุด รอฉันเม้าเสร็จ ก็จึงโทรหาเขา แล้วเราก็เดินกลับบ้านพร้อมกัน
วันนั้นเป็นวันที่ฉันประทับใจเขามากที่สุดก็ว่าได้ เขายอมโดดเรียนเพื่อมาหาฉันเชียวหรือนี่
หลังจากนั้นฉันก็เลิกกับใครคนหนึ่งที่กรุงเทพ จริงๆแล้วเราตั้งใจจะคบ(เพื่อเลิก หรือนี่) ในระยะเวลา 3 เดือน แต่เขาก็ดีมาก ช่วยเหลือฉันทุกอย่างเวลาฉันไปที่โน่น แต่เราก็ควรที่จะจบเรื่องของเราไว้ตรงนั้นได้แล้ว ฉันเลิกกับเขา
ที่รักของฉันอยู่เป็นเพื่อนฉันตลอดมา ไม่ว่าฉันจะร้องไห้แค่ไหน เขาก็จะหากิจกรรมมาเอาใจฉัน สารพัด ไม่ว่าจะออกไปดูหนัง ช้อปปิ้ง ขอให้บอกเหอะ พี่แกจัดให้ทุกอย่าง
หาน้ำหาขนม มาให้กินสารพัด มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็น fleet เต็มไปหมด ก็เข้าหน้าหนาวแล้วนี่นะ
ในตอนนั้น ฉันคงมองมาที่ตัวเองมากไป จนไม่รู้ว่าเขาต้องทำอะไรบ้าง จัดการอะไรกับชีวิตของตัวเองบ้าง
เราไป Carnavon ไปขึ้นเขา Snowdon มาด้วยกัน ช่วงวันหยุด มี ทิพย์ สิ รุ่ง ละ เขา ขากลับ รถไฟเที่ยวสุดท้าย เราให้ ทิพย์ สิ รุ่งนั่งรถไฟลงมา เพราะว่า เสื้อกันหนาวคงไม่พอและน้องๆก็ขาลากแล้ว ฉันเดินไต่เขาลงมากับเขา ต้องปีนรั้วที่เขาปิดแล้วด้วย และผ่านป่าที่ไม่มีไฟเลย ฉันล่ะกลัว กลั๊วกลัว พอผ่านบ้านคน ซอกมืดๆ ใจเจ้ากรรมดันไปคิดถึงเรื่อง Jack The Ripper เข้าให้อีก เขาก็กลัวก็เลยรีบวิ่งไปที่ โรงแรมที่น้องๆเขารออยู่ วันนั้นน้องๆโผเข้ามากอดฉันและร้องไห้กระจองอแง เพราะผู้พิชิต สโนว์ดอนที่ ทั้ง ขาขึ้น ขึ้นไปตั้งแต่ บ่าย 3 ไปเสร็จเอาตอน 6โมงได้มั้ง ขาลงก็ 3 ชั่วโมงพอดี (แต่ถ้านั่งรถไฟ 20 นาทีก็ถึง) กลับลงมาอย่างปลอดภัย ในหัวค่ำที่แสงอาทิตย์ได้ลับไปแล้วนั้นเอง
ช่วงปีใหม่ เราได้มีโอกาสไปเที่ยว สก๊อตแลนด์ กับ สิ และ แบงค์ เราก็ไปกัน แล้วก็ขับรถไล่เที่ยวกันมาเรื่อย
เราแฮ้ปปี้มากกับทริปนั้น ถึงแม้ว่าเขาจะงอนเราตอนไปที่ เอดินเบอระ Castle ก็ตาม
ใครๆก็คงคิดว่า ถ้าเราสองคนจะเลิกกัน มันก็คงจะเพราะว่าฉันไปมีคนใหม่แหง๋มๆ
หารู้ไม่ว่าสถานการณ์ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว
ช่วงนั้นเขาต้องกลับบ้านที่เมืองไทย เขายังโทรหาเราสม่ำเสมอ แต่เป็นช่วงที่โทรมาทีไร เธอไม่เคยอยู่บ้านเลย ออกไปกับเพื่อนตลอด ก็เลยต้องทะเลาะกันบ้างเป็นครั้งคราว
ตอนเขากลับ เราก็เลยไปรับ และเที่ยวลอนดอนด้วยกันซะเลย
เขายอมไปนั่งดู The Phantom of the opera กับเรา ดูไปสักพัก พี่แกก็หลับได้อย่างหน้าตาเฉยเลย
จนกระทั่งมาถึงการ back pack เที่ยว สาม ประเทศ สามเมือง Amsterdam, Brussels, Paris เราจำได้ว่า เราสนุกกันมาก และสนุกกับการไปกินอาหารจีนสุดหรูเสียด้วยสิ
วันที่ต้องส่ง dissertation พอดีอดีตเราอีกคนจะเข้ามาเรียนต่อที่ลอนดอน มาคิดดูแล้ว เราน่าจะเชื่อเขานะ เขาบอกว่า
เราไม่ต้องไปเทคแคร์เขาก็ได้ เพราะว่ามันก็เป็นผู้ชายและจบนานาชาติมา พอดีนึกถึงบุญคุณ ในอดีต เมื่อยามที่เราไป นิวซีแลนด์แล้วมันไปรับเรา ก็เลย พยายามที่จะทำอะไรก็ได้ไม่ให้ติดค้างกัน วันนั้น เธอเอาถั่วมาใส่กระเป๋าให้ฉัน เพราะคิดว่าถ้าฉันไม่ได้กินโปรตีน ตอนเช้าจะ ไม่สบายและจะเป็นลมให้ได้ เธอบอกว่าเธอจะเป็นธุระไปเย็บเล่ม dissertation ที่มีคนเยอะล้านแปด และต้องไปต่อแถว ทั้งๆที่เมื่อคืนเธอก็ไม่ได้นอนมาทั้งคืน อยู่ช่วยฉันทำงานนั่นแหล่ะ และยังเป็นธุระไปส่งงานให้อีก ฉันกลับมาพร้อมกับคิดได้ว่า ฉันไม่น่าไปกะมันเลย ให้ตาย อยากกลับมาหาเธอใจจะขาดอยู่แล้ว
อีกครั้งที่ฉันต้องไปเที่ยว Switzerland กับ Sumei แล้ว เธอต้องมาเป็นธุระ ส่งกล่อง กล่องละ 30 โล หรือมากกว่านั้น 5 กล่อง (รวมกับของเพื่อนด้วยอีก 5 กล่อง) ให้กับพนักงานของ Seven Seas อีกกี่ครั้งกันเนี่ย ที่ฉันต้องทำให้เธอเหนื่อย เสมอ
ทั้งๆที่เธอไม่ชอบไปเจอคนมากมาย ฉันก็มักจะลากเธอออกไปเสมอๆ
ทั้งๆที่เธอไม่ชอบให้ฉันไปรับโทรศัพท์ หรือ ไปหาเพื่อน ไปช่วยเหลือคนอื่นๆ และทิ้งเธอไว้คนเดียวในห้อง ฉันก็มักจะทำเสมอๆ
ฉันขอโทษ ที่ทำให้เธอเสียใจ ทั้งๆที่เธอแคร์ฉันมากที่สุด แต่ฉันมักทำในสิ่งที่เธอไม่ชอบมากที่สุด
เธอเป็นคนที่หวังดีกับฉันเสมอมา
ฉันเข้าใจแล้ว ฉันขอโทษ
และจะจำเรื่องราวดีดี ของเราเอาไว้เสมอ
ไม่รู้สินะ ว่าเมื่อไหร่ฉันจะหยุดร้องไห้เสียที
มันคงจะยาก เมื่อฉันมีแต่ความทรงจำดีดีกับเธอ
มันคงจะยากที่ฉันเลือกที่จะเก็บความทรงจำดีดีไว้และไม่ยอมมองเธอในแง่ร้าย
มันคงจะยาก เพราะว่าฉันเลือกที่จะเชื่อในส่วนดีของเธอ........
ถอนหายใจ ถ้าฉันกลับไป ลอนดอน ก็คงจะปวดใจ เพราะทุกๆ ตารางนิ้วในลอนดอนที่ใช้ชีวิตกับมันมา มีเธออยู่ด้วยเสมอ
ถ้ามีคนเอ่ยถึง ชีวิตนักเรียนที่ essex ฉันก็คงจะปวดใจ เพราะทุกๆเวลา ในชีวิตนักเรียนที่นั่น มีเธอคอยช่วยเหลือ และเป็นกำลังใจให้ฉันเสมอมา
มันคงช่วยไม่ได้ถ้าฉันจะร้องไห้แบบนี้หรอกนะ
