2006-12-13 - 7:30 a.m.
ทำไงดีฟระ มันไม่หลุดสักที
ภาพความทรงจำดีดีที่เขาทำอะไรหลายๆอย่างให้เรา มันยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ถึงแม้เขาจะร้ายกับเรา ไม่มาพูดไม่มาคุยกันให้รู้เรื่องสักที
ผู้ชายที่มาคุยกับผู้หญิงเพื่อจะบอกเลิกกันเนี่ย โคดจะแมนเป็นบ้าเลยนะ
เท่าที่ทำมา คนแรกของเราก็หนีหายไปแบบนี้แหล่ะ คนที่สองก็บอกเลิกทางโทรศัพท์ คนที่สามก็ไอ้ประมาณเดียวกัน
แต่คนที่สามนี่เสียใจมากหน่อย เพราะว่ามีความทรงจำดีดีด้วยกันอยู่เยอะมาก และก่อนจะตกลงปลงใจกะเขาก็คิดมามากด้วยว่า จะดีหรือ จะใช่เหรอ แล้วก็คิดได้ว่าคงใช่คนนี้แหล่ะ ไม่เปลี่ยนไปแล้ว คนที่จะมาแชร์อะไรหลายๆอย่างในชีวิตของเรา
และแล้วก็ถึงเวลาที่ฝันจะสลาย ก็ขอแบบแฟร์ๆอ่ะ อยากมาพูดคุยกันให้รู้เรื่อง อย่างน้อยก็เป็นเพื่อนกัน
ยอมเป็นเพื่อนดีกว่าคนรู้จักกันเท่านั้นแหล่ะฟะ
เข้าใจนะว่าผู้ชายเกลียดมากกับไอ้คำว่า 'we need to talk' แต่ถ้าไม่พูดเราจะไปตรัสรู้ได้ยังไงเล่า ว่าคุณคิดอะไร คุณอยากทำอะไร คุณชอบหรือไม่ชอบอะไร
มันคาใจ
ตอนนี้ในหัวมีแต่ภาพความทรงจำดีดีเต็มไปหมด
ถึงแม้จะเกิดอะไรขึ้น ไม่ว่าจะแย่สักแค่ไหนก็ตาม หรือว่าจะทะเลาะกันหนักแค่ไหนก็ตาม เราคิดเสมอเลยนะว่า เราคงจะไม่มีวันเลิกกัน
ไม่สิ มันคงเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะคิดเลิกกับเรา (ใช่สิ ก็ฉันมันขี้ตู่ไปเอง) และก็คิดว่า เขาก็คงคิดงั้นเหมือนกัน เพราะงั้น ไอ้ที่เจ็บเพราะเขามานานมันทำให้เราพูดโง่ๆ ออกไปและไม่คิดจะโทรไปหาอีกแล้ว นึกว่ามันจะมาง้อ ที่ไหนได้ ไปจริงๆ พอเราจะมาง้อก็กลายเป็นว่า ทำให้เป็นเรื่องอีก อ่วย เรานี่ท่าจะบ้า
มันเหมือน pass the point of no return มาแล้ว the river has no return.....if only we can turn back time......
ซึ่งในความเป็นจริงน่ะเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว
ส่วนเรานี่ก็อาจจะหนีหายไปไหนสักพักนึง เพราะมันไม่ไหวแล้วจริงๆอ่ะ
เราทำดีที่สุดแล้วนะที่รัก เราขอโทษกับเรื่องที่ผ่านมา ที่เราทำไป ที่เราทะเลาะกันหนักๆ ก็เพราะคิดว่า เรารักกันและเราคงจะไม่ต้องแยกจากกันทางความรู้สึก จิตใจ ลึกๆ ของเราอีกแล้ว
เราเสียใจกับเรื่องที่ผ่านมา
เมื่อไหร่นะ เราจะพร้อมก้าวออกมาจากวันที่ดีเก่าๆเหล่านั้นเสียที......
คิดถึงคนดีใจจะขาดแล้วค่ะ T_T
