2005-05-03 - 4:43 p.m.
ถึง เธอ(ที่รักฉัน)
ง่วงเนอะ
เมื่อคืนคุยกะเธอไปหลายรอบเรื่องว่าจะเลิกกันเสียที
ไม่รู้ว่าจะเป็นกิ๊กหรือแฟนหรือคนที่คบกันอยู่ตอนนี้ สักวันก็คงต้องเลิกกัน
ก้อยบอกว่าฉันควรจะสงสารเธอเพราะว่าที่ฉันทำอยู่ทุกวันนี้มันจะทำให้เธอปวดใจได้
ถ้าไม่อยากให้เธอเสียใจมากก็ให้บอกเลิกกับเธอซะ โดยให้เหตุผลว่า
เธอก็สามารถไปเลือกคนอื่นได้เหมือนกัน
ดีกว่าเหตุผลดีดีที่ฉันสรรหามาบอกทุกวันอีกแน่ะ
ในเมื่อเราให้อิสระซึ่งกันและกัน (จริงๆเธอให้อิสระฉัน) ต่อไปนี้ฉันจะให้อิสระเธอด้วย
เมื่อคืนเธอบอกว่า เธอเหมือนลูกเจี๊ยบในกำมือฉัน
จะบีบก็ตายจะคลายก็จิกมือให้กลับมาบีบต่อ
อ๊ะ masochism นิเธอ ชอบให้ฉานทรมานเธออยู่ได้
วันนี้อารมณ์นี้ต้องเพลงของ ทาทา ยัง อย่างเดียวเท่านั้น
อยากเก็บเธอไว้ทั้งสองคน
คนดีขอโทษที่ทำให้วุ่นวาย ให้หวั่นไหวและต้องมาถามกัน
ว่าคนไหนที่เป็นคนสำคัญของฉัน ที่นั่งในใจคือเขาหรือเธอ
ไม่รู้จะบอกกับเธอได้ยังไง จะผิดไหมถ้าบอกว่าเท่ากัน
อาจจะเห็นแก่ตัวเมื่อเธอช่างดีกับฉัน และเขาก็สำคัญเป็นคนที่รู้ใจ
หากฉันฝันถึงเธออย่างเขา หรือถ้าเขาแสนดีอย่างเธอ สิ่งที่ถามฉันคงไม่ลำบากใจ
อย่าเลยอย่าบอกให้ฉันเลือกเลย เพราะฉันไม่เคยรู้เลย ไม่รู้ว่าจะเลือกใคร
ขาดเธอก็เหงาขาดเขาก็คงเสียใจ ไม่อยากจะเลือกใคร อยากเก็บเธอเอาไว้ทั้งสองคน
ฉันรู้ว่ามันก็คงไม่ดี ทำอย่างนี้ที่สุดอาจไม่เหลือใคร
หากว่าเธอเกลียดฉัน ก็อยากขอโทษได้ไหม เหตุการณ์ที่เป็นไปใจฉันเองก็เจ็บ
จริงๆเพลงนี้ไม่เคยคิดเลยนะว่าจะเกิดขึ้นกับตัวเองแต่มันก็เป็นไปแล้ว..... ชีวิตคนเรานี่มันก็ละครน้ำเน่าดีดีนี่เองเนาะเออ เอาอีกเพลงไปละกัน
จะจดจำไว้ในลมหายใจ
(เพลงนี้น่าจะเหมาะกว่านะ)
อยากบอกว่าพอจะรู้ กับสิ่งที่มีให้ฉัน
และอยากจะบอกว่าฉันก็ยังซึ้งใจ
แต่วันที่เรานั้นพบกัน เป็นวันที่สายไป
เธอรู้ใช่ไหม ฉันรักเขาก่อนพบเธอ
ไม่อาจจะรักเธอ แต่จะไม่ลืมเลือน ที่ฉันได้เจอเธอ ได้พบกัน
จะจดจำเธอไว้ในลมหายใจ
จะจดจำเธอไว้จนนานเท่านาน
ขอบคุณใจดีๆ ของเธอ ขอบคุณรักที่เธอให้กัน
อยากบอกเธอซักคำ ว่าฉันจะจำเธอไม่ลืม
ส่วนหนึ่งข้างในชีวิต ส่วนหนึ่งข้างในความฝัน
ส่วนหนึ่งในความทรงจำจะเป็นของเธอ
และส่วนหนึ่งในห้องหัวใจ ที่ไม่อาจให้เธอ
แต่จะมีเธออยู่ข้างในเสมอไป
เมื่อคืนฉันเขียนจีเมลล์ไปหาเธอถามว่า ฉันเลวไหมที่เป็นแบบนี้
ก่อนจะไปคุยกับเธอเรื่องนี้อีกทีตามครรลองกิจวัตรเดิมก่อนนอน
ฉันก็ง่วงและก็เริ่มพูดไม่เป็นภาษาเหมือนเดิมเธอก็ไล่ฉันไปนอน
แล้วตัวเธอเองก็ไม่ยอมนอน อยู่ดึกๆ ตี3 ตี 4 ทำไมว้า ฉันมาเจอเมสเซจเธอตอนเช้า
กดโทรศัพท์หาเธอทันทีตอนตี 5 ครึ่ง เธอก็รับเหมือนเดิม
เพราะถ้าไม่รับฉันจะอาละวาดขอเลิกกะเธออีก
คิดดูแค่เธอปิดเสียง พีซีที โทรไปไม่ติดยังเป็นเรื่องเป็นราวกันได้ขนาดนั้น
น่าจะเป็นกำเวงของเธอที่มารักฉันนะเนี่ย
ฉันก็ขอเลิกกะเธออีก ละเธอก็บอกรักฉันอีก
ฉันก็ร้องไห้ใหญ่เลย
ไม่คิดว่าการขอเลิกกับใครจะทรมานแบบนี้
ไม่คิดว่าชีวิตที่ไม่มีเธอต่อไปจะเป็นยังไง
รู้สึกโหวงๆในใจ
แต่ก็คิดว่าทำเพื่อเธอนะ
เช้านี้เข้าออฟฟิศ
เธอตอบจีเมลล์มาตอนเที่ยงๆ
เธอถามกลับมาว่า เลว (อยากให้ตอบแบบนี้เหรอ) แล้วก็บอกรักฉันอีกที
ไม่นานนักเธอก็เข้ามาคุยกะฉันทางเอ็มบอกว่า
เธอขาดฉันได้ไม่เกินครึ่งวันหรอก
กลับมาง้อ มาตายรังแล้ว.....
คิดได้อย่างเดียวว่า คนที่ได้เธอไปเป็นแฟนคงเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลกเลยนะ
ฉันคิดแบบนี้แหล่ะ
เธอยอมฉันในขณะที่ฉันไม่ยอมเธอเลย
จะมีใครยอมฉันได้แบบเธอมะ (คิดๆๆ)
ไม่มีหรอก....เหอๆๆ
อืมมม วันนี้ยุ่งกะเรื่องที่บ้านกะเรื่องสัมภาษณ์งานมาทั้งวันเลยล่ะ
จะออกจากงานแล้วก็ยุ่งๆหน่อยแบบนี้แหล่ะ
สิ่งที่ฉันอยากจะรู้ที่สุดก็คือ
เรื่องของเรามันจะไปจบลงที่ตรงไหนเหรอเธอ ?
กลัวว่าฉันจะต้องร้องเพลง ฉันเลว ของพี่แอมให้เธอฟังอ่ะเซ่ะ เอิ๊กๆๆ
