2005-04-28 - 12:36 p.m.
Forgetful
28 Apr 05
Forgetful is a gift from God sometimes
ขี้ลืม
ทำไมตัวเองขี้ลืมแบบนี้ก็ไม่รู้แฮะ
บางทีเขียนเรื่องนี้ไปแล้วก็กลับมาเขียนอีกได้ จำไม่ค่อยได้แล้วนิเนาะว่าเขียนอะไรไปบ้างแล้ว
ในไดอารี่
สงสัยเรื่องเมื่อวานบางเรื่องเขียนไปแล้วแหง๋มๆเลย
ใครเป็นแฟนอ่านไดอารี่ฉัน ช่วยบอกหน่อยจิว่ามานเคยเขียนมาก่อนอ๊ะเป่า
ขี้ลืมนี่เป็นโรคคู่กะฉันจริงๆ - -
ความทรงจำถ้าไม่ได้นำออกมาคิด ออกมาใช้บ่อยๆก็ลืมไปหมดนั่นแล
เหมือนเมื่อตอนสมัยเรียนเอกฝรั่งเศส ตอนนี้จำอะไรไม่ได้แล้ว แม้แต่จะท่อง อา เบ เซ เด
จำได้แต่คำว่า อัคตองซิยง แปลว่า attention กะ อาพัคเตอมอง ที่แปลว่า อพาร์ทเมนต์ นั่นแล
แว็บ ที่แปลว่า เวิร์บ ก็ลืมไปหมดแระ ถ้ายังจำได้มีหวังได้แฟนเป็นฝรั่งเศสไปนานและเน้อ อิอิอิ
คิดถึงเพลง ลืม ของ เบิร์ดกะฮาร์ท แฮะ
ไม่ลืมหรอก แต่ชีวิตก็ยังต้องดำเนินต่อไป
ไม่ได้เอามาคิดถึงบ่อยๆ แต่ถ้าเจอรูปถ่ายเก่าๆครั้งใด ก็ต้องคิดถึงเธอทุกทีไปอย่างนั้นละมั้ง....
แล้วลูกๆของเธอกะฉันจะมาดูรูปเธอไหมเนี่ยว่าแต่ก่อนพ่อกะแม่เคยคบใครมาแล้วบ้าง
เมื่อก่อนนึกว่ารักแรกรักเดียวและรักสุดท้ายเหมือนดั่งนิยายซะอีกเน้อ แต่จริงๆแล้วน้อยคนนักที่จะมีรักได้แบบนี้
เมื่อวันก่อนนักเทศน์บอกว่า เชื่อซิว่าก่อนที่พ่อเธอจะแต่งงานกับแม่เธอพ่อเธอต้องไปรักผู้หญิงคนอื่นมาก่อนและแม่ของเธอก็เหมือนกัน แต่มันอยู่ที่ว่าใจของเราจะระงับความต้องการของหัวใจของเราได้หรือเปล่า
ถ้าระงับไม่ได้ การหย่าร้าง และ single parent ก็จะมีมากขึ้นเรื่อยๆ เหมือนกับสังคมมะกันนั่นไง เพราะเขาถือว่า ถ้าไม่ได้รัก ไม่ได้ชอบกันแล้ว ก็อย่าอยู่ด้วยกันเลย ไม่เหมือนคนไทยเมื่อก่อนเนอะ รักไม่รักก็อยู่กันไปจนแก่นั่นแหล่ะ ไม่รู้ว่าเพราะกลัวว่าชาวบ้านจะเอาไปนินทา หรือว่า ไปไหนกันไม่รอดแล้วก็เป็นได้เพราะโดนคลุมถุงชนซะงั้น แต่หลายๆคู่นะที่โดนคลุมถุงแล้วอยู่กันไปก็รักกันไปเอง แหม ใครที่ไหนเลยจะมาสู้คนของเราเองได้จริงมะๆ
เออ วันก่อนไปยืนอ่านหนังสือ(อีกเช่นเคย เพราะหนังสือมานแพง มะกล้าซื้อ) ที่ซีเอ็ด เรื่อง love letter หะแรกก็คิดว่าจะเป็นหนังไม่ญี่ปุ่นก็เกาหลี เอามาแปล แต่ที่ไหนได้ เป็นเรื่องของจดหมายรักจริงๆที่เขาเขียนถึงกัน และคนเอามาเรียบเรียงก็คือคุณ ปราย พันแสงนั่นไง
อ่านจดหมายของยาขอบถึงพนิดา ยอดรักของเขาแล้วจะเป็นลม วาจาคารมคมคายหวานมากมาย อย่างไม่คิดว่าจะเป็นจดหมายที่คนเขียนถึงกัน นึกแค่ว่าเป็นนิยายแต่งเองซะละมั้ง
จำได้ว่าป่ะป๊าซื้อจดหมายเรื่อง จดหมายรักยาขอบ หรือไงนี่แหล่ะ นานมาแล้วอยู่ที่บ้าน สงสัยต้องไปรื้อออกมาอ่านให้หัวใจมันพองโตเล่นซะแล้ว....
จะไม่ให้พนิดาเล่นตัวได้ไงเนาะ ตอนที่ยาขอบเขียนจดหมายรักถึงเธอเนี่ย ตอนนั้นยาขอบมีเมียไปแล้วตั้ง 4 คนแน่ะ..... กับรักครั้งใหม่กับพนิดานี้ ยาขอบก็เปลี่ยนไป
เขาถึงกับไปบวชเป็นพระก่อนที่จะไปขอเธอเพื่อทำตัวให้บริสุทธิ์จะได้คู่ควรกับพนิดาของเขา
โอ้ สุดยอด เอาเรื่องของรักๆของยาขอบไปทำเป็นหนังคงน่าสนุกดีพิลึก แต่ตอนนี้ยังไม่มีใครมาทำก็ไปดูเหมืองแร่ ชีวิตของคุณ อาจิณต์ ก่อนก็ละกัน =P
แล้วถ้าได้ซื้อหนังสือเรื่องนี้ หรือกลับไปอ่านเล่มเก่าเมื่อไหร่จะ โค้ด ความหวานของ ยาขอบ ในจดหมายรักมาให้อ่านกันเนาะ
ว่าแต่เขียนเรื่องการลืม กลับมาจบลงที่จดหมายรักได้อย่างไรไม่รู้แฮะ อีกแล้ว (แป้นพิมพ์มานมาไป)
ว่าแต่ในหนังไทยเรื่อง the letter เขาก็พูดถึงจดหมายรักเหมือนกันนิ ถึงแม้ตัวจะตาย แต่จดหมายความรักของคนสองคนก็ยังอยู่เนอะ ถึงแม้ความทรงจำจะไม่มีแล้ว แต่จดหมายก็เหมือนกับกุญแจไขประตูไปสู่อดีตได้อย่างง่ายดีเหมือนกัน...... ง่า อยากได้จดหมายรักมั่งจัง......
Blessed are the forgetful, for they get the better even of their blunders.
ของ Nietzsche(THX พี่ล๋ง)
จากเรื่องไรเอ่ย ใครรู้ให้ 10 บาท อิอิอิ (ล้อเล่น)
