2005-04-21 - 11:12 p.m.
After dating
21 April 05
What did you actually do after the date?
หลังการนัดพบกัน
วันนี้เราไปดูหนังเรื่อง Hitch กัน
หลังหนังเลิกเราเดินออกจาก ลิโด้ โรงที่ 2 ที่นั่งแถว B ตรงทางเดินด้านข้างแล้วเดินบันไดลงมาข้างล่าง
เขาถามว่า จะกิน ไก่ KFC กันก่อนไหม เพราะเพิ่งจะ 2 ทุ่มครึ่งเอง
ฉันส่ายหัวเช่นเคย พร้อมบอกประโยคที่เขาฟังประจำจนเบื่อว่า
ยังไม่หิวเลย
เขาเดินมาส่งที่ สถานีรถไฟฟ้าเช่นเคย
และถามว่าไม่กินกันก่อนจริงๆเหรอ
ฉันยืนยันความคิดเดิมแล้วก็เอาตั๋วใส่เข้าช่องตรวจตั๋วอัตโนมัติ
หันไปมองบอกลาเขาก่อนเดินขึ้นบันไดเลื่อนที่สถานีรถไฟฟ้าสยามต่อไป
8 เดือนแล้วซิเนี่ย
เวลาผ่านไปเร็วจังเลยเนาะ
วันนี้เหนื่อยจัง
.
ฉันดูหนังกะเขาอย่างเหนื่อยๆ เนือยๆ
แต่มืออันอบอุ่นของเขาก็ทำให้หนังน่าเบื่อเรื่องนี้พอจะมีสีสันขึ้นมาบ้าง
แต่ก็ยังเบื่อ เหนื่อย อยู่ดี
แปลกดี เคยเป็นไหม
ไม่อยากกินอะไร
ไม่อยากทำอะไร
ไม่อยากคิดอะไร
อยากนั่งอยู่เฉยๆ ละก็ปล่อยเวลาให้ผ่านเลยไปเฉยๆอย่างเดียว
อย่างเดียวเท่านั้นที่อยากทำ
ดูจะน่าเบื่อเกินไป
(งั้นเขียนเสร็จละไปนอนดีก่านะเรา)
ระหว่างทางบนรถไฟฟ้า ขณะที่ฉันยืนอยู่นั้น
โทรศัพท์ก็สั่น
เขาโทรเข้ามาน่ะเอง คงเพราะวันนี้ฉันยืนยันว่าจะกลับบ้าน ทั้งๆที่ปกติฉันเป็นคนที่กลับบ้านยาก
ลองได้ออกมาข้างนอกแล้ว อย่ามาหวังจะให้กลับบ้านซะให้ยากเลย
ยกเว้นตั้งใจจะกลับบ้านเร็ว ต่อให้ช้างมาฉุดอย่างไรก็จะกลับนั่นแหล่ะ
เขาถามว่าวันนี้เป็นอะไรทำไมกลับเร็วจัง
ฉันตอบไปสั้นๆ
คำฮิตติดปากว่าเหนื่อย
เราคุยกันตั้งแต่สถานี พร้อมพงศ์ จนถึงอ่อนนุช
แล้วก็วางกันไป
หลังวางโทรศัพท์ก็ชักจะหิวขึ้นมาตงิดๆแล้ว
เลยเดินบ่ายหัวมุ่งหน้าไปยัง แม็คโดนัลล์ พร้อมสั่ง
ชุดแม็กนักเก็ท 1 ชุดค่ะ
รอ 5 นาทีคับ(แม้แต่ 5 นาทีก็ยังไม่อยากจะรอ)
งั้นเปลี่ยนเป็นชุด ชีสเบอร์เกอร์ก็ได้ค่ะ
ยืนเงินไปให้เขาพอดี 69 บาท
จากนั้นก็เดินไปที่รถที่จอดไว้
ได้ใบสั่งมาเพิ่มอีก 1 ใบ เป็นของประดับหน้ารถอีกแล้วววว
อาทิตย์นี้ได้มา 2 ใบแล้วนะ ตำรวจขยันกันนักเชียวช่วงนี้
กินไปด้วย ขับรถไปด้วย พร้อมนั่งคิดว่า
จะมาเสียเวลานั่งๆ เม้าๆ กันในร้านอาหารทำไม
คนเรากินเพื่อที่จะอยู่นิ
หรือว่าเพราะฉันไม่ได้เกิดมาเป็นเหมือนชาวยุโรปหรือหลายๆชาติที่คิดว่าการกินอาหารเป็นศิลปะอย่างหนึ่งก็ได้นะ
ฉันกลับตรงกันข้าม ละก็หยิบยืมเอาวัฒนธรรมแดกด่วนจากเมกามา
ช่วงนี้ทำไมดูชีวิตฉันช่างรีบเร่ง รีบร้อนอย่างไรไม่รู้แฮะ
รีบๆๆจนเหนื่อยเลย
(จริงๆแล้วการได้ไปอยู่ในอ้อมกอดของใครบางคน ทั้งวันโดยไม่ต้องรีบร้อนไปไหนก็เป็นวิธีที่ไม่เลวเลยนะ)
ระหว่างทางเลี้ยวขวาเพื่อกลับไปยังที่ซุกหัวนอน (เป็นเพียงแค่ที่ซุกหัวนอนเท่านั้นจริงๆนั่นแหล่ะ)
ก็เห็นแม่ค้าขายส้มตำกำลัง เฉาะมะละกออยู่
โอ้ น่ากินจัง แต่ถ้าซื้อมากิน ก็ต้องกลับไปที่บ้านละก็กินน่ะซิ
แต่ไอ้แฮมเบอร์เกอร์ที่อยู่บนมือฉันนี่ สามารถกินและอิ่มท้องได้ทันที
และไอ้ แฮมเบอร์เกอร์ที่อยู่ในมือฉันมียี่ห้อด้วยนะ ตัว M ตัวเบ้อเริ่มเลย
มะใช่ส้มตำโนเนมข้างทางอย่างนี้หรอก
พูดไปก็สมเพศตัวเอง ไปเอาวัฒนธรรมเขามาทำถึงมันจะเหมาะกะตัวเองแต่มันไม่ได้ช่วยชาติให้เจริญขึ้นเล้ย
ขับต่อไปเรื่อยๆ เห็นแม่ค้าขายของข้างทาง
อืม เขาขายหลายอัน กว่าจะได้เงิน 20 บาท
ฉันสั่งอาหาร 1 ชุด ปาเข้าไปร่วมเกือบ 100 บาท
น่าละอายใจตัวเองจริงๆ
แต่ก็ยังนั่งเคี้ยวเฟร้นฟรายในรถ หมับๆ ต่อไป
กลับถึงบ้านก็โยนเปลือกอาหารทิ้งลงถังขยะ
กลับมาบ้าน ทักทางยน้อง สวัสดีแม่
ถามเรื่องโทรศัพท์ที่ติดตั้งใหม่วันนี้
ขอบคุณ คุณ พิเชียรแห่ง TOT ที่จัดการเป็นธุระเรื่องโทรศัพท์ให้เสร็จสรรพ
โดยที่ไม่มีการใต้โต๊ะ ไม่มีอะไรทั้งสิ้น
เขาทำหน้าที่ของเขาได้อย่างดีที่สุด
ทั้งๆที่เราก็ไม่ได้ไปทำอะไรให้เขาเลย ไม่ได้เป็นญาติ และก็ไม่เคยเห็นหน้ากันแม้แต่น้อย
จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้เลยว่าหน้าตาแกเป็นไง
จัดการเรื่องโทรศัพท์เสร็จก็สบายใจสักที
บ้านใหม่จะมีโทรศัพท์ใช่แล้ว
ขอบคุณพระเจ้าที่สุด
เพราะเอกสารเหมือนจะไม่ครบ แต่ก็ผ่านมาได้ด้วยดีนะ
ก็เดินกลับบ้านเก่า น้องชายเดินมาส่ง
ให้อาหารแมว ทักทายมันซะหน่อย
ละก็มาออนไลน์คุยกะเพื่อนๆ
เขาโทรมา
ไม่ได้คุยอีกแล้ว เพราะมัวยุ่งอยู่หน้าคอม
ไม่รู้จะน้อยใจไหม
บางทีเราก็ทำให้คนอื่นเสียใจโดยที่เราไม่ได้ตั้งใจ
หรือว่าโดยที่เราไม่รู้ตัวได้เหมือนกันนะ
ถึงแม้ว่าจะระวังแล้วก็ตาม
ระวังมากแค่ไหนก็ตาม
เขียนไดเสร็จ แล้ว
ง่วงพอดี
หาววววววววววว
ใน Hitch หลังเดท เขาต้องจูบกันดิ
อืมนะ 555
คิดลึกกันอยู่อ้ะเป่าจ้ะ ^^
นอนนอนนอน นอนดีกั่วเรา
