2005-02-03 - 11:02 a.m.

Resign
Jan 3’05

To say goodbye is not easy at all…

ลาออก
Jan 3’05

หวัดดีเพื่อนๆ
ได้ยินเราบ่นว่าอยากออกมานานแล้วใช่ม้า
ไม่ได้ทำสักที เพราะว่าอยู่ที่นี่ก็เหมือนกับอยู่ที่บ้าน
บริษัทเหมือนครอบครัวใหญ่ครอบครัวหนึ่ง

ยิ่งโดยเฉพาะทำงานกับบริษัทญี่ปุ่นด้วยแล้ว การจ้างงานของที่นี่มีค่าเท่ากับตลอดชีวิต
เงินเดือนขึ้น สวัสดิการขึ้น โบนัสออกทุกปี
เขาเลี้ยงคุณไปตลอด ถ้าคุณไม่เบื่อซะก่อน

ฉันก็ยังไม่เบื่อนะ
ต้องติดต่อ โพรดักส์ ใหม่ๆทุกอาทิตย์ ตั้งแต่นายเก่าอยู่
โอ้ย แต่ละอย่างเนี่ย แปลกๆทั้งนั้น ตั้งแต่
บริษัทไก่ส่งออก ครั้งนั้นได้ไปดูโรงเชือดไก่ 5 โรงใหญ่ๆ ของเมืองไทยด้วย เป็นประสบการณ์ที่ดีทีเดียว
เครื่องทำน้ำเต้าหู้
ตู้อุ่นอาหาร
เครื่องขอความช่วยเหลือของคนแก่
ถังกำจัดขยะ
เก้าอี้เข็นคนป่วย
เสื้อผ้าน้องหมา
ได้คุยกะคนล้านแปดทางโทรศัพท์
ได้ติดต่อสำนักงานล้านแปด
ได้เข้า อย.
ได้ไปโรงงานเฟอร์นิเจอร์ที่ทำอยู่
ได้เพื่อนมิตรภาพดีดีกับลูกค้ามากมาย
ได้เข้าไปดูสนามบินใหม่บ่อยๆ
ได้เดินทาง
ได้คุยกับเจ้าของบริษัทใหญ่ๆมากมาย
ได้เรียนรู้วิธีการนำของเข้าและออกจากประเทศ
ณ วันนี้ ฉันอยู่ที่นี่มาได้ 16 เดือนแล้ว

วันเวลาที่อยู่ด้วยกันมาไม่น้อยเลยนะ
เลขา(และ บิวซิเนส โค ควบ 2 ตำแหน่ง) คนเก่าเขาทำมา 7 ปี ฉันยังนึกไม่ออกเลยว่า เขาเอ่ยคำนี้ออกมาได้อย่างไร

การเข้าไปบอกนายวันนี้เป็นไปอย่างง่ายๆ
เรื่องมันเริ่มมาตั้งแต่ทุกคนเริ่มถามฉันทุกวันว่า เธอทำอะไรอยู่
เธอจะอยู่ที่นี่ต่อไปเหรอ
ฉันตอบว่าไม่
ฉันมีความฝันของฉัน
แล้วเธอจะทำมันเมื่อไหร่ล่ะ

ฉันคงต้องออกจริงๆแล้วซิเนี่ย

บอกตามตรงกับบริษัทนี้ให้ฉันอยู่ตลอดไปก็ได้นะ
สบายมากเลย

เมื่อคืนฉันนั่งพิมพ์จดหมายลาออก
พี่ต้องที่ทำงาน และแม่ และคนอื่นๆบอกให้ฉันบอกปากเปล่าไปก่อน
แต่ฉันรู้สึกว่ามันยากลำบากมากสำหรับฉันกับการที่จะพูดอะไรออกไป
ฉันจึงนั่งพิมพ์จดหมายฉบับนั้นที่บ้านแทน
เสิร์ชเอาจากฟอร์มที่มีมากมายทางเน็ทที่แหล่ะสะดวกดี
พิมพ์ไป ก็รู้สึกแย่ไป
รู้สึกแย่เอามากๆเลยล่ะ

ก็เลยลบทิ้ง
วันนี้ว่างกลับมาทำงานก็นึกอยู่ว่าจะบอกอย่างไรดี

วันนี้เขาจะไประยอง กันเหมือนเช่นทุกอาทิตย์

โอมิ ซัง!
(นายฉันชื่อ โออามิซัง แต่ฉันชอบเรียกเขาสั้นๆว่าแบบนี้)
ยุ่งอยู่หรือเปล่า ฉันมีอะไรจะบอก
ไม่ยุ่งเท่าไหร่หรอก แต่เดี๋ยวอีก 5 นาทีก็ต้องไประยองแล้ว มีอะไรหรือเปล่า?
5 นาทีก็ไม่เป็นไร
พรุ่งนี้ขอลาหยุดครึ่งวันน๊า จะไปติดต่อธุระนิดหน่อย
(หน้าเริ่มเปลี่ยน)
แล้วถ้าไปแน่ๆเมื่อไหร่ จะบอกอีกทีนะ
ฉันทิ้งท้ายไว้อย่างนั้น ดูเหมือนจะน่ารัก

พอเห็นหน้าเขาแล้วฉันอยากจะร้องไห้

เออหนอ นายใหม่คนนี้อยู่กันมา 4 เดือน ไม่นานเท่าไหร่สำหรับการเริ่มต้น แต่นานพอที่จะฝังความผูกพันกันลงไป นับว่าฉันเป็นเลขาคนแรกของเขาเมื่อเขามาเมืองไทย
เวิร์คเพอร์มิท ต่อวีซ่า เรื่องของแฟนเขา ร้านอาหาร ซ่อมรองเท้า แหล่งช้อปปิ้ง ปาร์ตี้บริษัท
ไม่ว่าอะไรต่อมิอะไร จิปาถะ ฉันจัดการให้เขาแทบจะหมดทุกอย่าง
หรือแม้แต่ตอนเขาขับรถชน ฉันยังไปอยู่โรงพักกับเขาด้วย จนถึงตี 2 ขับรถมาส่งญี่ปุ่นทุกคนที่นี่.....

หน้าเขาแดงก่ำ
และฉันก็เหมือนมีอะไรมาจุกที่คอ

อย่าทำหน้าอย่างนี้ เดี๋ยวฉันจะร้องไห้
ฉันบอกเขาติดตลก

สักพักเมื่อเขาออกจากออฟฟิศไป

ฉันก็ร้องไห้จริงๆ

แก่จนจะมีลูกได้แล้วยังร้องไห้อีกเนาะเรา...

กดโทรศัพท์หาก้อย คำแรกมันบอกว่า
ฉันก็รออยู่ว่าเมื่อไหร่แกจะพูดกับนายเสียที
ดีแล้ว เพราะทุกคนก็ต้องเผชิญหน้ากับเรื่องแบบนี้ด้วยกันทั้งนั้น

ฉันสูดลมหายใจลึกๆ
ชีวิตต้องทำเนินต่อไป
ขอบคุณพระเจ้าสำหรับทุกสิ่งที่ผ่านเข้ามาในชีวิต

ผู้คนดีดีมากมาย เพื่อนดีดีมากมาย

ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน อย่างน้อยๆ เราก็ยังยืนอยู่บนโลกใบเดียวกันนี่นะ

previous - next