2005-01-10 - 9:53 p.m.

Don’t know how to write this story
Jan 10’05

Another day will passes us by as today….
What tomorrow will turn to be for us?
I don’t know….

ไม่รู้จะเขียนเรื่องนี้ว่าอย่างไรดี

ช่วงนี้รู้สึกเหมือนเป็นแม่คนเขาอย่างไรไม่รู้แฮะ
ต้องคอยบอก.....
บอกให้ลูกไปตัดผม
บอกให้ลูกกินผักเยอะๆ
บอกให้ลูกอาบน้ำก่อนนอนและหลังตื่นนอน
บอกให้ลูกตั้งใจเรียน
บอกให้ลูกเป็นคนดี
บอกให้ลูกขยันขันแข็ง
บอกให้ลูกหัดเรียนรู้อะไรใหม่ๆ
บอกให้ลูกรู้จักประหยัดและอดออมเพื่ออนาคต

เพียงแต่ว่า.....ลูกเป็นลูกของคนอื่นเท่านั้นเอง - -“

เวลาลูกเชื่อฟังแม่นี่รู้สึกว่ามันมีความสุขบอกไม่ถูกเหมือนกันนะ หรือไม่ก็เวลาลูกประสบความสำเร็จเนี่ยคนเป็นแม่ก็คงจะแอบภูมิใจอยู่ลึกๆว่า เออเนี่ยอ่ะลูกฉันเอง ปั้นมากะมือเชียวนะ.....

เวลาอยู่ด้วยกันกับลูกก็มีความสุขและอุ่นใจอย่างประหลาด
และในขณะเดียวกันพอโตขึ้นเขาก็ต้องจากอ้อมอกเราไป....

เลี้ยงลูกเลี้ยงได้แต่ตัวนี่นะ

จู่ๆ....ก็
คิดถึงหนังเกาหลีชื่อ Jozee The Tiger and The Sea จังเลย... ที่มีเด็กผู้หญิงขาพิการเป็นนางเอก
เธออายุพอๆกับเด็กผู้ชายอีกคนหนึ่ง ...
ทั้งสองเติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า หลังจากนั้นเด็กผู้ชายที่ชอบแกล้งเด็กกำพร้าคนอื่นๆเนื่องจากเขาขาดความรักความอบอุ่นก็อุ้มเธอหนีออกมาจากสถานรับเลี้ยง
มากันได้ไกลพอสมควร เขาจึงวางเด็กหญิงขาพิการลง.....
สักพักในความเงียบของช่วงกลางคืนนั้น
เด็กผู้หญิงขาพิการก็บอกกับเด็กชายเกเรคนนั้นว่า
ฉันจะเป็นแม่เธอเอง...

เปล่าเด็กผู้ชายคนนั้นไม่ใช่พระเอกของเรื่องสำหรับนางเอกของเราหรอก...
พระเอกของเรื่องเป็นคนที่ดีมากและก็โหดร้ายมากในเวลาเดียวกัน ก็น่าอยู่หรอกเพราะว่า
บทสรุปของความรักและความลงตัวเนี่ย มันยากที่จะบอกได้ว่ามันจะไปลงเอยที่ตรงไหนจุดใด

ตัวพระเอกเองก็เป็นเด็กมหาวิทยาลัยที่เหมือนเด็กหนุ่มๆทั่วไปที่ หวังจะแอ้มสาว (ดูไม่ใช่ผู้ชายที่ดีเลยเนาะ) แต่ก็ยังดีหน่อยที่ผู้หญิงที่เขาเล็งเอาไว้ว่าจะฟัน ไม่ยอมเขาท่าเดียว ตาพระเอกของเราก็เลยพาเธอคนนั้นมาส่งที่สถานีรถไฟอย่างเซ็งๆ
หลังจากไปเดทกันนานเข้านานเข้าความคืบหน้าก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ขั้นที่ 1-2-3 ผ่านแล้วแต่ 4 นี่ซิยัง
จนอยู่มาวันหนึ่งพระเอกของเราเจอกับนางเอกเข้าโดยบังเอิญ....ความแตกต่างก็ดึงดูด คน 2 คนจากโลกที่แตกต่างกันเข้ามารวมกันเป็นโลกใบเดียวกันจนได้ ในที่สุด
นางเอกขาพิการไม่ได้เรียนหนังสือ อยู่แต่ในบ้านชีวิตมีแต่ทำกับข้าวและอ่านหนังสือที่ยายซึ่งอายุมากแล้วของเธอเก็บกลับมาบ้านจากกองขยะ
พระเอกกับโลกภายนอกอันกว้างใหญ่....เขาเข้ามาเรียนในตัวมหาวิทยาลัย ใช้ชีวิตตัวคนเดียว ไม่เคยได้รับประทานข้าวร้อนๆอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา หรือคุยกับคนอื่นๆที่ไม่ใช่เพื่อนหรือสาวที่เขาแอบหลีจึงน่าจะเป็นสมการที่ลงตัวที่สุด
คนเราพอเจอกันหนักเข้านานเข้าความสัมพันธ์ก็ย่อมคืบหน้าเป็นของธรรมดา
สาวที่พระเอกหลีอยู่ก็เลยพบความจริงหลังจากวันที่พระเอกนำคนจากประกันสังคมมาซ่อมบ้านที่นางเอก...
เมื่อเผชิญหน้ากัน 3 คนแบบนี้ นางเอกของเราก็โกรธและไม่ยอมพบหน้าพระเอกอีก จนกระทั่งในที่สุดพระเอกของเราก็เรียนจบจากมหาลัยออกมาทำงาน ไม่ได้คบกับใคร แล้ววันหนึ่งเขาก็รับรู้ว่าคุณยายที่ดูแลนางเอกได้จากโลกนี้ไปเสียแล้ว ความที่เป็นห่วงนางเอกซึ่งขาพิการจึงรีบวิ่งกลับมาที่บ้านของเธอเพื่อหาเธอ...
นางเอกไล่เขาไป.....
ระหว่างที่เขาเดินไปใส่รองเท้านางเอกก็ถัดๆตัวออกมา (เพราะขาเดินไม่ได้) แล้วกอดพระเอกจากทางข้างหลังพร้อมบอกว่า
อย่าไปเลย อยู่กับฉันนะ อย่าทิ้งฉันไป

ดูสะเทือนใจพิลึก

ถึงภายนอกจะเข้มแข็งแค่ไหน คนเราก็ย่อมมีความอ่อนแอที่ซ่อนอยู่ภายในอยู่ดี

เรื่องมาจบลงตรงที่ว่า........
พระเอกได้จากนางเอกมาในตอนท้าย... อย่างลงตัวที่สุด ไม่มีการร้องไห้ฟูมฟายเป็นการจากกันด้วยดีของคน 2 คนอย่างเต็มใจ

พระเอกจากเธอมาและกลับมาคบกับสาวสมัยที่เขาหลีเธออยู่ที่มหาลัยคนนั้น......

แนนถามเราว่า ทำไมเรื่องนี้ต้องจบแบบนี้ด้วย ทำไมมันไม่จบแบบแฮ้ปปี้เอนดิ้ง

เราตอบแนนว่า
เพราะความรักที่อีกคนหนึ่งทำเพื่ออีกคนมากเกินไปแล้ว จะกลายเป็นว่าอีกคนแบกภาระในการอยู่ด้วยกัน 2 คนมากยิ่งขึ้นไปอีก คนหนึ่งก็แย่พออยู่แล้วนี่ยังต้องมาดูแลอีกหนึ่งชีวิตอีกนะ ถึงแม้ว่า ความรักจะเป็นของจริงก็ตาม แต่ความรักในที่อื่นๆก็มีให้หยิบฉวยมากมายนี่ และความรักก็ไม่ใช่การแบกรับภาระของกันและกัน แต่การแบกรับภาระของกันและกันเป็นส่วนหนึ่งของความรัก
เพราะฉะนั้นความรักของคนสองคนนี้ ถึงแม้ว่ามันจะใช่แค่เพียงช่วงเวลาหนึ่ง เราก็คิดว่ามันก็คงมากพอแล้วสำหรับทั้งสองคน เพราะว่าเขาได้ทุ่มเทให้กันและกันอย่างมากพอแล้ว และคงไม่มีอะไรที่จะต้องเสียใจมากไปกว่านี้.....

และชีวิตเราก็คงจะเข้มแข็งเพียงพอ พร้อมสำหรับก้าวต่อไป บททดสอบต่อไปของชีวิตอีก...

เพราะชีวิตไม่ได้หยุดแค่นี้
เพราะโลกนี้ไม่ได้มีแค่เธอและฉัน

และเราก็เป็นแค่เพียง นาโน หนึ่งของจักรวาลอันกว้างใหญ่ไพศาลนี้เท่านั้นเอง

previous - next