2004-12-27 - 11:31 p.m.
My Life's as Tsunami Ever.
Lots of news talking about tsunami in Thailand.... too bad that we end up this year with the dead of people like this.....
ชีวิต ดั่ง ซึนามิ
สุขสบายดี ตอนเกิดแผ่นดินไหวคลื่นยักษ์ถล่ม ภูเก็ต กระบี่ คนล้มหาย เจ็บ ตายจากนับพันคน....
เศร้า
เก็บความผิดพลาดไว้เป็นบทเรียน
ว่าจะไม่เป็นแบบนี้ซ้ำสองอีก... ได้ไหมหว่า?
ยุ่งที่สุดในชีวิต ยุ่งๆๆๆๆๆๆๆๆ
เสาร์อาทิตย์ก่อนหน้าไปสิงคโปร์
ศุกร์บิน24
เสาร์25
อาทิตย์26กลับเที่ยงคืน
จันทร์27ไปโบสถ์กลับมานั่งเขียนก่อนเดี๋ยวลืมว่าปีนี้มานยุ่งแค่ไหน
อังคาร28ไประยอง (กำลังจะคิดมุกบอกนายว่าไม่อยากไประยอง)
พุธ29 เลี้ยงบริษัท
พฤหัสที่30-มกราคม3ไปอมก๋อย เชียงใหม่
พฤหัสมกราคม-6 ซ้อมใหญ่งานรับปริญญา
เสาร์ที่8 งานมีทป๊อปคอร์น (จะเกิดขึ้นไหมหนองานนี้)
พฤหัสที่13 งานรับปริญญา
ยังมีโทรศัพท์อีกล้านแปดที่ไม่ได้โทรกลับ ตอนนี้บอกเพื่อนที๋โทรมาอย่างเดียวเลยว่า เธออย่าเลิกโทรมาหาฉันนะ โรมาแบบนี้เรื่อยๆนะ เพราะบางทีฉันก็ยุ่งมากมายจนลืมไปว่าต้องโรหาใครบ้าง แต่ก็ยังคิดถึงอยู่ตลอดเวลานะ
ปลายสายก็บอกว่า เออออเข้าใจ.....
ขอบ่นอย่างแรงมากมาย เรื่องเตรียมตัวไปอมก๋อยยังไม่ได้ซื้อถุงนอนเล้ยยยยยย ถุงเท้าเอาของเก่าๆไปได้เป่าหว่า ไมพี่เขาบอกจะอาบน้ำวันละครั้งด้วยวะ อุณหภูมิสูงขนาด 2 องศาหรือติดลบเนี่ย แถวบ้านหนู แถวๆอลาสก้าเขาไม่อาบกันแล้วนะเจ้าคะ....เตรียมของไปเพราะมีคนขู่ไว้ว่าบนดอยหนาวแน่...จะไปวันพฤหัสแล้วของยังไม่ได้เตรียมเล้ยยยย อีกอย่างต้องเตรียมเพลงเอาไปร้องกันด้วย ยังไม่ได้ทำไรเลยยยย (พระเจ้าขา ขอเวลาวันนึงมี 30 ชม.ได้ไหมคะ)
อีกอย่างงานรับปริญญา ยังไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย ไม่อยากบอก รองเท้าก็ยังไม่ได้ซื้อ รองเท้าคัทชูต้องเอามาเดินๆก่อนด้วยไม่งั้นกัดตาย(ห่ะ)เรย แง๊ๆๆๆๆ แล้วจะเอาเวลาที่ไหนไปซื้อ (วะ) ต้องโทรบอกพี่แซมคอนเฟิร์มเวลาเรื่องมาถ่ายรูปให้ด้วย (อ่วยโทรศัพท์พี่เขาก็โทรไม่ติด เด๋วลองโทรอีกที ว่าจะโทรก็ลืมไปสนิทเรย) ชุดนิสิต ต้องเอามาเปลี่ยนกระดุมด้วย ยังไม่ได้ลองๆอะไรเล้ยยยให้ตายเหอะโรบิน
ชีวิตยุ่งเหยิงน้อยกว่านี้น่ะมีไหม
แล้วเราจะชอบไหม
ขนาดทำตัวให้ยุ่งยังไม่วายคิดถึงเขาเลย...เราจะลืมได้ไหมนะ
ปวดหลังไปหมดเรย อาหารแมวกะถ่านใส่เม้าไร้สายก็ยังไม่ได้ซื้อแฮะ... อืมอืมอืม
สรุปว่า นอนดีก่า @_@ เด๋วเบลอหนักแล้วไม่มีแรงเดินแบกของสิบโลฝ่าลมหนาว
คิดถึงใครดีน๊า...........
ไม่มีใครให้คิดถึง วุ้ยเศร้าแฮะ...
ปล.ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้รักคนอ่านแบบที่คนอ่านรักเรา แต่เราก็ขอบคุณที่คนอ่านกลับเข้ามาอ่านเรื่องราวชีวิตเราจากตรงนี้นะ เราขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่คนอ่านทำให้ และขอโทษที่เราเป็นได้แค่นี้สำหรับคนอ่าน...
ชีวิตเราก็แบบนี้แหล่ะ
My life's as Tsunami
ZzZzzZzนzZอzzนZzดีzZzก่าzzZzzzZzzzzzz
