2004-12-19 - 8:35 p.m.

Stone
Dec 19’04

Everybody carry their stone and live their life…..
Day by day some people carry with smile
Some people carry with tear
But everybody all got stone with them..
No one else doesn’t got stone.

เรื่องใหญ่

ทุกคนมีเรื่องใหญ่ในชีวิตไม่เหมือนกัน
แต่ละเรื่องก็มีน้ำหนักในชีวิตของเราและคนอื่นต่างกัน
บางทีคุณอาจจะคิดว่า คนบางคนไม่เข้าใจเรื่องของคุณ
แต่เขาเหล่านั้นก็มีเรื่องอีกหลายเรื่องที่คุณเองก็ไม่เข้าใจเขาเหมือนกัน
คุณเคยมองในด้านกลับกันบ้างไหม

การกระทำที่แสนเจ็บปวดของใครบางคน เขาเหล่านั้นจะคิดบ้างไหมว่าถ้าเขากลับมาเป็นคุณในวันนี้เขาจะเสียใจบ้างไหม?

แต่เอาเถอะ.....ทนได้ก็ทนกันไป

ประธานธิบดี ขวัญใจอเมริกันชนท่านหนึ่งชื่อย่อ JFK แกกล่าวว่า
Ask not what your country can do for you; ask what you can do for your country
อย่าถามว่าประเทศทำอะไรให้คุณแต่ให้ถามว่าคุณทำอะไรให้ประเทศบ้าง

ขอเปลี่ยนหน่อยนะ
อย่าถามว่าคนอื่นทำอะไรให้คุณบ้าง แต่จงถามว่าคุณทำอะไรเพื่อคนอื่นบ้าง

ถ้าคุณยังไม่เคยทำอะไรเพื่อคนอื่น เพราะฉะนั้นอย่าร้องขอ เมื่อข้างกายของคุณไม่มีใครเลย

วันนี้เพื่อนๆที่โบสถ์เราเดินทางนำของไปบริจาคกับผู้ป่วยอนาถาที่โรงพยาบาลจุฬา
เรามีนัดไปรับชุดครุยกับเพื่อนเรา
เราบอกว่าเราอยากไปโรงพยาบาลไปให้กำลังใจคนป่วย

มิ้นท์บอกว่า วันใดที่เราท้อแท้ให้เรามองคนข้างถนน คนรอบตัว
จูบอกว่าให้ไปคุยกับแท็กซี่แล้วเราจะรู้ว่า เรามีดีและควรที่จะมีความสุขกับชีวิตมากกว่าพวกเขาหลายเท่านัก

เพื่อนเราบอกว่า ไปทำไมหาคนป่วย ร้านจะปิดแล้วนะ 4 โมง (ตอนนั้นบ่ายโมงกว่าๆ) คนป่วยไม่ได้ช่วยให้เรารับปริญญาได้สักหน่อย....
เพื่อนเราพูดเล่นน่ะ
แต่เราว่าคงมีหลายคนที่คิดแบบนี้แน่นอน

เรื่องแบบนี้ถ้าเราไม่เจอกับตัวเองคงไม่รู้หรอก พอเราแก่ตัวไปเราก็จะต้องนอนบนเตียงแบบเดียวกับเขานั่นแหล่ะนะ.... 50ปี ไม่นานเลย รู้ไหม ?

เราคุยกับผู้ป่วย 4 ท่าน
ท่านแรกเป็นคุณป้าได้รับไวรัสทำลายสมองทำให้เป็นอัมพาต ขาไม่มีแรง และพูดมีแต่ลมออกมาต้องเจาะคอคุย
ท่านที่สองเป็นคุณป้าที่เข้าโรงพยาบาลเพราะไวรัสลงตับ กินเหล้าเยอะก็แบบนี้
ท่านที่สามเป็นเจ้าหญิงนิทราหลังผ่าตัดฝีที่โตในสมอง 2 เดือนแล้วยังไม่ฟื้นเสียที
ท่านที่สี่เป็นเด็กสาว อายุน้องกว่าเราแน่นอน
เราก็เข้าไปคุยกับเขา เอาหนังสือ พลังแห่งชีวิตไปให้
และอธิษฐานเผื่อเขา เพราะอะไรไม่รู้ที่เราไม่ได้ถามน้องเขาว่าน้องเขาเป็นอะไร จนกระทั่งอธิษฐานเสร็จ
คุยกันไปได้สักครู่ น้องเป็นอะไรเหรอคะ ทำไมมานอนตรงนี้
เงียบ
ถ้าหนูบอกพี่ พี่จะรังเกียจหนูไหมคะ
อืมมมม (ตกใจเล็กน้อย) น้องเป็นเอดส์ใช่ไหม
ทำไมต้องรังเกียจด้วยล่ะ นี่นี่ ลองอ่านในพระคัมภีร์ซิ พระเยซูไม่เคยรังเกียจคนไหนๆบนโลกนี้เลยนะ
ขนาดพระเยซูผู้ที่ยิ่งใหญ่กว่าพี่อีกนะยังไม่รังเกียจเลย แล้วพี่คนธรรมดาจะรังเกียจน้องทำไมล่ะ
สักพักเพื่อนคนอื่นๆก็ทยอยกันมาที่เตียงเรา ไม่รู้ทำไมเราไปคุยกับใครมักจะนานจนต้องให้เพื่อนๆพากลับออกมาทุกที.... พอคนมากันเยอะและไม่มีทีท่าว่ารังเกียจน้องเขาก็เริ่มร้องไห้

อย่าคิดว่าตัวเองไม่มีค่าเลย
ถ้าคิดได้แบบนั้นลองมาทำตัวให้มีค่าดูไหม
ทำอะไรก็ได้ที่เป็นการช่วยเหลือผู้อื่นแล้วจะรู้ว่าคนในสังคมที่รอการช่วยเหลือมีอยู่มากมาย

เราจะไม่อยู่ 30 ธันวาคม – 3 มกราคม
ไปแจกผ้าห่มเด็กที่ อมก๋อย จ.เชียงใหม่
พี่เขาบอกว่า เบาะๆก็ 2 องศา ถ้าขึ้นดอยไปอากาศติดลบ
งานนี้ต้องเอาถุงนอน ถุงมือ ไอ้โม่ง หมวก เสื้อหนาว ถุงเท้า และเต้นท์ไปด้วย
แค่คิดก็สนุกและเริ่มเข้าใจถึงความโหดของทริปนี้เล็กๆแล้วล่ะ
กลับมาแล้วจะมาเขียนให้อ่านกันต่อนะ ที่รักทุกท่าน ^^

รักตัวเองให้มากๆนะจ้ะ และรักคนอื่นให้เหมือนรักตัวเองนะ

previous - next